از ایثارِ خون تا شکوفاییِ اندیشه؛ تلاقیِ دو عصرِ مقاومت و معرفت

به گزارش پیک شهر، سخن گفتن از «دانش» در روزگارِ ما، تنها سخن گفتن از کتاب و مدرسه نیست؛ سخن گفتن از سرنوشتِ یک تمدن است. در عصری که قدرت‌ها، مرزهای جغرافیایی را با موشک و پهپاد جابه‌جا می‌کنند، این «اندیشه» است که مرزهای واقعیِ تمدن‌ها را ترسیم می‌کند. آن‌که امروز بر صندلیِ دانش می‌نشیند، فردا بر مسندِ تاریخ می‌ایستد؛ و آنچه یک ملت را از ذلتِ وابستگی به عزتِ استقلال می‌رساند، نه ثروتِ زیرزمینی، که سرمایهٔ اندیشه‌ایِ فرزندانِ اوست.

ما در برهه‌ای ایستاده‌ایم که دو رودِ بزرگِ تاریخِ معاصرِ ایران — «رودِ خونِ ایثار» و «رودِ نورِ معرفت» — در نقطه‌ای واحد به هم می‌پیوندند. این پیوند، تصادفی نیست؛ تقدیرِ الهیِ ملتی است که آزادیِ خود را با خون خرید و اکنون می‌خواهد آن را با دانش، ماندگار کند. این بیانیه، کوششی است فروتنانه برای تبیینِ همین پیوند؛ پیوندی که اگر درست فهم نشود، نه شهیدان را حقّ ادا کرده‌ایم و نه آینده را.

گشایشِ فصلِ شکوفایی و تجدیدِ عهدِ دانش

علی شکی، تحلیل‌گرِ ارشدِ فرهنگی و اجتماعیِ جبههٔ انقلاب، در نخستین روزِ بازگشاییِ مدارس و در هفتهٔ دفاع مقدس، با حضور در مکتب و مدرسهٔ عشق و حماسه، چنین گفت که با فرارسیدنِ فصلِ پرشکوهِ مهر، که نویدبخشِ تجدیدِ حیاتِ طبیعت و تجلیِ جوششِ اراده‌های انسانی است، صحیفهٔ نورانیِ معرفت بار دیگر گشوده می‌شود. این دوره، نه تنها آغازِ پیمودنِ مسیرِ دانش، بلکه بازگشت به آغوشِ بی‌پایانِ بینش و روشنگری است؛ زمانی که دروازه‌های آسمانیِ دانایی، به رویِ دانش‌پژوهانِ پرشور، گشوده می‌گردد.

این آغازِ سالِ تحصیلی، تلاقیِ دو جریانِ بزرگ است: جریانِ «تکاپویِ علمی» و جریانِ «بیدارگریِ فرهنگی». جریانی که در یک سو، به آزمایشگاه‌ها و کتابخانه‌ها راه می‌برد و در سوی دیگر، به میدان‌های دفاع از هویت و ارزش. دانش‌آموزی که امروز پشتِ نیمکت می‌نشیند، وارثِ میراثی است که با خونِ جوانانِ این سرزمین پاس داشته شده است؛ و معلمی که امروز بر مسندِ تعلیم می‌ایستد، امانت‌دارِ همان میراث در نسلِ نو است.

پیوندِ ناگسستنیِ ایثار و آموزش؛ از جبههٔ مقاومت تا عرصهٔ دانش

در حاشیهٔ این جشنِ معرفت، علی شکی، یادگارِ هشت سال دفاع مقدس، چنین یادآور شد که یادِ آن قهرمانانی که در سپیده‌دمِ جوانی، جان را در راهِ اقتدارِ میهن فدا کردند، از یاد نمی‌رود. تاریخ گواه است که نوجوانان و جوانانِ دورانِ دفاع مقدس، با جسارتی فراتر از مرزهای بشری و بی‌باکی از اسارت و شهادت، استخوان‌بندیِ مقاومت را پی‌ریزی کردند. آنان که جنگ را آغاز نکردند، اما در برابرِ طغیانِ دشمن، چون کوه استوار ایستادند تا امروز، دانش‌آموزان در صلح و امنیت، به مطالعه و پژوهش بپردازند.

امروز، وقتی شاهدِ جنایاتِ بی‌رحمانه و آشکارِ رژیم صهیونیستی و مکرِ آمریکا در قبالِ خانواده‌های مجاهد و مراکزِ آموزشی هستیم، ضرورتِ پیوندِ میان «شجاعتِ دورانِ دفاع» و «بصیرتِ دورانِ علم» بیش از هر زمانِ دیگری نمایان می‌شود. شهادتِ مادران و فرزندانِ بی‌گناه در عرصه‌های نبرد و حتی در دلِ حوادثِ ناگوارِ سیاسی، یادآورِ این حقیقت است که علم بدونِ اراده و ایمان، تنها ابزاری است که بدونِ روح، حرکت می‌کند.

جبههٔ مقاومت، امروز بیش از هر زمان، به دو بال نیازمند است: بالِ «ایثار» که از خونِ شهیدان تغذیه می‌کند، و بالِ «دانش» که از اندیشهٔ نسلِ نو نیرو می‌گیرد. ملتی که یکی از این دو بال را از دست بدهد، از پرواز بازمی‌ماند؛ و ملتی که هر دو را داشته باشد، در برابر هیچ طوفانی سر خم نمی‌کند.

نتیجه‌گیری و مأموریتِ نسلِ نو

بنابراین، سالِ تحصیلیِ پیش‌رو، تنها دوره‌ای برای کسبِ مدارکِ علمی نیست؛ بلکه عرصه‌ای است برای «تربیتِ نسلِ متعهد». نسلِ جدید باید بداند که هر کتابی که می‌خواند و هر دانشی که می‌آموزد، ابزاری است برای صیانت از میهن و پاسداری از ارزش‌هایی که با خونِ شهیدان آبیاری شده است.

ما از دانش‌آموزان و معلمان می‌خواهیم که در این مسیر، همواره میان «دانش» و «ایمان» پیوندی ناگسستنی برقرار کنند؛ چرا که تنها این تلاقی است که می‌تواند تمدنِ اسلامی و اقتدارِ ملی را تضمین نماید. امروز، سنگرِ شما نیمکت است؛ سلاحِ شما قلم؛ و جبههٔ شما کلاس. اگر این جبهه را درست بشناسید، همان فتحی را خواهید کرد که رزمندگانِ دیروز در خاکریزها کردند. با آرزوی توفیقِ روزافزون برای دانش‌آموزان، معلمان و مربیانِ گران‌قدر