شمیم عطر شهدای گمنام در راه محمودآباد؛ قداست شهدا را درک کنیم

به گزارش پیک شهر، خبر میزبانی از پیکر پاک یک «شهید گمنام» در هفته‌های آینده، بار دیگر دل‌های مردم ولایتمدار و شهیدپرور محمودآباد را به عطر ایثار معطر کرده است. شکی نیست که مردم غیور مازندران و شهرستان محمودآباد همواره ثابت کرده‌اند ارادت قلبی، عمیق و وصف‌ناشدنی به شهدا و خانواده‌های معظمشان دارند.

اما در کنار این شور و اشتیاق، یک دغدغه‌ شرعی، عرفی و قانونی ذهن دغدغه‌مندان و اهالی فرهنگ را به خود مشغول کرده است که آیا انتخاب «پارک ملت» و انتهای پیاده‌روی جاده ساحلی (منطقه تفریحی، گردشگری و محل بازی کودکان و تردد عمومی) برای تدفین این گوهر گرانبها، با موازین حفظ شئونات و جایگاه رفیع شهدا همخوانی دارد؟

شهدا امامزادگان عشق هستند و مزارشان دارالشفااست؛ مگر جای شهید لب ساحل و در میان هیاهوی پارک و تفرجگاه است؟ با چه معیار و سنجشی به این نتیجه رسیده‌اند که یک فضای صرفاً تفریحی را محل تدفین شهید کنند؟ وقتی شهروندان و مسافران برای تفریح، شادی و پیاده‌روی به ساحل می‌آیند و کودکان در حال بازی هستند، آیا شان و منزلت آن شهید بزرگوار در این فضا به درستی حفظ می‌شود؟

این دغدغه تلخ را وقتی در کنار یک واقعیت دردناک در شهر سرخرود می‌گذاریم، نگرانی‌ها دوچندان می‌شود. در شهر سرخرود، در ایام تابستان و در کنار مرقد مطهر شهید، عده‌ای به نواختن موسیقی و ترانه می‌پردازند؛ موضوعی که مکرراً توسط شهروندان به این‌جانب به‌عنوان خبرنگار منتقل شده و گلایه کرده‌اند که چرا حرمت این شهدا حفظ نمی‌شود؟ آیا شهدا از این وضعیت راضی هستند؟ به خدا قسم که این کارها گناه است و دل خانواده‌های شهدا را به درد می‌آورد.

آقایان مسئول! یادتان باشد این «علی‌اکبرهای زمان» رفتند و جان دادند تا امروز شما بر این کرسی‌ها و منصب‌ها تکیه بزنید؛ قرار نیست شهدا را فراموش کنیم. همان‌طور که رهبر فرزانه انقلاب، حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی) چه زیبا درباره این ستارگان درخشان فرموده‌اند: «فضیلت زنده نگه داشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست.»

نگاهی به تجربه‌های پیشین در منطقه، زنگ خطری جدی برای ما است. مگر در سرخرود شاهد نیستیم که پیکر شهید گمنام را آورده‌اند، اما یادمان این عزیز پس از گذشت سال‌ها به‌صورت بلاتکلیف رها شده است؟ در نقطه مقابل، شور، شعور و عشق خالصانه اهالی مؤمن روستای «تیله‌سرا » در شهرستان فریدونکار، را ببینید؛ منِ حقیر همواره در همین مسیر دغدغه‌مندی هستم و بارها به دیدار« شهید گمنام در روستای زیبای تیله‌سرا رفته‌ام که فیلم آن نیز در ساعاتی پیش ضبط شده و در گروه‌ها ارسال شد»؛مردمی که با دست خالی، چنان جایگاه باشکوهی برای شهید عزیزشان ساختند که دل هر انسان آزاده‌ای را می‌سوزاند و تسخیر می‌کند.

بسیاری از روستاهای شهرستان محمودآباد و مناطق اطراف هستند که هنوز افتخار میزبانی از شهید را نداشته‌اند و جوانان مؤمن آنجا چشم‌انتظارند. چرا شهدا را به روستاهایی که مشتاقانه استقبال می‌کنند نمی‌برید؟

از مسئولان و دست‌اندرکاران محترم تقاضا داریم با دلی سوزان و بصیرتی عمیق در این تصمیم تجدیدنظر کنند و مکانی دنج، آرام و شایسته در خورِ شان والای شهید برگزینند تا حرمت این یادگاران دفاع مقدس حفظ شود.

یاسر مقدم