چرا باید برای حفظ سنت بجنگیم؟

بررسی چرایی بی توجهی به هنر بومی مازندران

محبوبه بالویی، نویسنده اتفاقات روز جامعه و فعال فرهنگی و اجتماعی معتقد است: گاهی برای حفظ یک سنت باید بجنگیم و برای دیده شدن یک هنرمند باید هزاران در را بکوبیم؟

به گزارش پیک شهر، یادداشت زیر چکیده ای از دیدار جمعی از فرهیختگان و هنردوستان عاشق فرهنگ بومی مازندران با بهروز اسکندرنیا فرماندار ساری بوده که به قلم نگاشته شده است. در گوشه هایی از این یادداشت آمده است: به افتخار بانوان هنرمند و فرهنگ‌دوست مازندران؛ ریشه‌دار، اصیل و سربلند به نام فرهنگ، هنر و اصالت سرزمین مادری‌مان؛ مازندران عزیزامروز در جمعی حضور داشتم که فقط یک مراسم نبود؛ تکه‌ای از هویت، ریشه، تاریخ و اصالت مازندران بود.

جمعی فرهیخته، هنردوست، شاد و عاشق فرهنگ بومی که در فضای صمیمانه فرمانداری، و با حضور فرماندار با درایت و دوست داشتنی با بیاناتی محکم و استوار در حفظ ایین زیبای مازندران مراسم را گرمی خاصی بخشید. هنرمندانی که با پوشش‌های زیبای محلی، غذاهای سنتی، و با سخنان ارزشمند دکتر رمضانی و همکاران بسیار هنرمندشان و یادآوری داشته‌های فرهنگی‌مان، جانی دوباره به خاطرات و ریشه‌های این سرزمین بخشیدند.

اما در کنار تمام زیبایی‌های این گردهمایی، یک پرسش تلخ در ذهنم پررنگ شد؛ چرا باید هنر و سنت‌هایی که روزگاری بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی مردم ما بودند. امروز تا این اندازه به حاشیه رانده شوند؟ چرا موسیقی بومی، آیین‌های کهن، صنایع‌دستی، لباس‌های محلی، قصه‌ها، گویش‌ها، خوراک‌های سنتی و هنر دست هنرمندانمان آن‌گونه که شایسته است، دیده نمی‌شوند؟

چرا گاهی برای حفظ یک سنت باید بجنگیم و برای دیده شدن یک هنرمند باید هزاران در را بکوبیم؟ مگر فرهنگ، شناسنامه یک ملت نیست؟ مگر هنر، زبان گویای تاریخ و تمدن ما نیست؟

مازندران فقط جنگل و دریا نیست؛ مازندران صدای لله‌واست، نوای دوتار و آوازهای بومی است. دست‌های پینه‌بسته هنرمندانی است که با عشق می‌بافند، می‌دوزند، می‌سازند و می‌آفرینند. مازندران، مادرِ آیین‌ها، روایت‌ها و اصالتی است که اگر امروز قدرش را ندانیم، فردا شاید تنها نامی از آن باقی بماند.

هنر با تشویق‌های مقطعی زنده نمی‌ماند؛ هنر به حمایت واقعی، به میدان دادن به هنرمندان، به آموزش نسل جوان، به ایجاد فرصت‌های شغلی، به دیده شدن و به احترام نیاز دارد.فرهنگ را نباید فقط در مناسبت‌ها به یاد آورد؛ فرهنگ باید در متن زندگی ما جاری باشد.

باید از مسئولان فرهنگی و مدیران شهری و استانی پرسید: سهم هنرمندان بومی ما از حمایت‌ها کجاست؟ چرا ظرفیت‌های بی‌نظیر فرهنگی و هنری این سرزمین آن‌گونه که باید به فرصت تبدیل نمی‌شوند؟ چرا برای حفظ میراث ناملموس ما، برنامه‌ای مداوم و اثرگذار وجود ندارد؟

امروز، از صمیم قلب سپاسگزارم از همه عزیزانی که در این گردهمایی ارزشمند حضور داشتند؛ از سخنرانان، هنرمندان، فرهیختگان و دوستداران فرهنگ و هنر مازندران که با حضور و سخنانشان به این جمع صفا و معنا بخشیدند.

قدردانی ویژه دارم از تمامی دست‌اندرکاران، برگزارکنندگان و عزیزانی که شاید نامشان کمتر شنیده شود، اما در پشت صحنه با عشق، دلسوزی، برنامه‌ریزی و تلاش شبانه‌روزی برای برگزاری این مراسم زحمت کشیدند. از کسانی که برای آماده‌سازی فضا، هماهنگی‌ها، تدارکات، پذیرایی و معرفی جلوه‌های زیبای فرهنگ بومی تلاش کردند.گاهی زیباترین نقش‌ها را کسانی ایفا می‌کنند که نامشان روی صحنه نیست، اما اثر دست و دلشان در تمام لحظات مراسم دیده می‌شود.

به همه شما درود و خسته نباشید می‌گویم.امیدوارم این گردهمایی تنها یک خاطره شیرین نباشد، بلکه آغاز حرکتی ماندگار برای پاسداشت هنر، حمایت از هنرمندان و احیای سنت‌های ارزشمند مازندران باشد.بیایید نگذاریم ریشه‌هایمان در هیاهوی زندگی مدرن خشک شوند.

ما وارثان فرهنگی گران‌بها هستیم؛ میراثی که نه برای تماشا در ویترین تاریخ، بلکه برای زندگی، بالندگی و انتقال به نسل‌های آینده به ما سپرده شده است.

مازندران را باید زندگی کرد، فرهنگش را باید پاس داشت و هنرمندانش را باید باور کرد. تا هنر زنده است، ریشه‌ها زنده‌اند؛ و تا ریشه‌ها زنده‌اند، هویت ما پابرجاست. با عشق و احترام به مازندران، سرزمین فرهنگ، شور، هنر و اصالت.