هرمز؛ جزیره‌ای که رنگ، زندگی و سکوت را در قاب خود جای داده است

به گزارش پیک شهر، در دل جزیره، لایه‌های رنگین زمین همچون کتابی گشوده از میلیون‌ها سال تاریخ زمین‌شناسی، چشم هر بیننده‌ای را به خود خیره می‌کنند. مسیرهای سرخ، نارنجی و خاکستری در کنار کوه‌های رنگارنگ، تصویری خلق می‌کنند که کمتر می‌توان نمونه‌ای مشابه آن را در جغرافیای ایران یافت. این رنگ‌ها تنها جلوه‌ای بصری نیستند؛ بلکه بخشی از هویت طبیعی هرمز به شمار می‌روند.

اما هرمز فقط سرزمین سنگ و خاک نیست. در سواحل آرام آن، پرندگان مهاجر و بومی نیز سهمی از این چشم‌انداز دارند. حضور پلیکان‌ها و حواصیل‌ها در کنار آب‌های خلیج فارس، نشانه‌ای از اهمیت زیست‌محیطی این جزیره است؛ ظرفیتی که حفاظت از آن، ضرورتی انکارناپذیر برای نسل‌های آینده محسوب می‌شود.

با فرارسیدن غروب، هرمز رنگ دیگری به خود می‌گیرد. سکوت ساحل با حرکت آرام شتر و رهگذران در هم می‌آمیزد و آسمان سرخ‌رنگ، صحنه‌ای می‌آفریند که گویی زمان برای لحظاتی متوقف شده است. این لحظه‌ها، بیش از آنکه سوژه‌ای برای عکاسی باشند، روایتگر پیوند دیرینه انسان با طبیعت این جزیره‌اند.

هرمز مقصدی برای تماشای مناظر زیباست، اما ارزش واقعی آن در مجموعه‌ای از میراث طبیعی، تنوع زیستی و فرهنگ بومی نهفته است. حفظ این سرمایه ملی، نیازمند گردشگری مسئولانه، احترام به محیط‌زیست و شناخت عمیق‌تر از ارزش‌های این جزیره است؛ ارزش‌هایی که هر قاب از آن، داستانی تازه برای روایت دارد.

درباره عکاس و نویسنده

محمد بویری روزنامه‌نگار، عکاس و منتقد هنرهای تجسمی است که فعالیت مطبوعاتی خود را از سال ۱۳۷۸ با نگارش مقاله آغاز کرد. او در کنار روزنامه‌نگاری، در حوزه عکاسی مستند و اجتماعی نیز فعالیت داشته و مجموعه‌هایی از میراث طبیعی، فرهنگی و تاریخی ایران را ثبت کرده است.

عکس‌های او از جزیره هرمز با نگاهی مستند و هنرمندانه، طبیعت، حیات‌وحش و زیست بومی این جزیره را روایت می‌کنند. بویری همچنین در زمینه نقد و تحلیل هنرهای تجسمی قلم می‌زند و آثار او بر پیوند میان هنر، فرهنگ و جامعه تمرکز دارد.