دویست شبِ استقامت؛ از کربلا تا پیروزی

به گزارش پیک شهر، در تلاطمِ روزگار، آن‌که بر صخره‌ی استقامت تکیه می‌زند، نه در برابر طوفان‌ها، که در محضرِ تاریخ، قامت می‌افرازد. دویست شبانه‌روز سپری شد؛ دویست شب که هر یک، طوماری دیگر از حماسه‌ی عاشورا در جغرافیای مقاومت بود. این نه گذرِ زمان، که محکِ الهی برای جدا کردنِ گوهرِ ایمان از زرِ قلب بود. ملتی که از خاکِ کربلا روییده و در میدانِ پاسداشتِ اسلام و ایران، در برابر استکبارِ آمریکایی-صهیونی ایستاد، ثابت کرد که اراده‌ی حق، برتر از هر مکر و تزویرِ جهانی است.

پاسداشتِ میهن در سایه‌ بی‌وفایی و تزویر

ایستادگیِ ما، عبور از بندِ توافق‌های بی‌مقدار و فریب‌های سیاسی بود. در روزگاری که دشمن با بی‌وفاییِ پیوسته، چشم به روزنه‌های گریز داشت، ملتِ این سرزمین نه تنها واپس ننشست، بلکه با تکیه بر «عقلانیتِ ایمانی»، مسیرِ حق را بازشناخت. ما در میانِ تلاطمِ سیاست، نه به وعده‌های دروغین دل بستیم و نه زیرِ فشارِ استکبار، از مرزهای عزت گذشتیم؛ چرا که حضورِ مقتدرانه‌ی مردم، همان اذنِ ولایت برای پاسداشتِ کیانِ اسلام و ایران بود.

تبیینِ حقیقت در برابر پارادایم‌های منحرف

آن‌گاه که جریان‌های غربی با ترویجِ مفاهیمِ پوچ و تهی از حقیقت، در پیِ ویران‌کردنِ بنیانِ خانواده و هویتِ دینی‌اند، زنانِ آزاده‌ی این ملت، معنای اصیلِ «آزادی» را از نو نگاشتند. آزادیِ ما، رهایی از بندِ نفس و تسلیم در برابرِ خواهش‌های مادی نیست؛ آزادی در مسیرِ تعالیِ الهی و زیستن در پناهِ ایمان است. این همان «زنِ آزاده» است که به جای فروغلتیدن در لجن‌زارِ هویای نفس، در قامتِ فرمانده و رزمنده، حقیقت را بر جهانیان می‌نمایاند.

تقابلِ فرهنگِ اصالت با آشوب‌طلبیِ رذیلت‌بار

در تقابلِ این دو جریان، شکافی عمیق و بنیادین پدید آمده است: جریانی که در چند ساعت، با آتش‌افروزی و تخریبِ اموالِ عمومی، در پیِ ویرانیِ میهن بود، و ملتِ مؤمن که با فرهنگِ اصیلِ اهل‌بیت (ع)، در میادین، برادری و ایثار را زنده نگه داشت. آنان که با شعارهای ریاکارانه‌ی «صلحِ شرافتمندانه» دم می‌زنند، باید در پیشگاهِ تاریخ پاسخگو باشند: شرافت را در میانه‌ی خون‌ریزی‌های تحتِ فرمانِ استکبارِ آمریکایی، از کجا می‌جویند؟

اقتدارِ راهبردی و مهارِ رانت‌های داخلی

ایستادگی در مرزهای جغرافیایی، با مهارِ تهدیدهای داخلی پیوندی ناگسستنی دارد. ایرانِ اسلامی، با تکیه بر توانِ عظیمِ خود و پیوندِ استراتژیک با محورهای مقاومت، از تنگه‌ی هرمز تا باب‌المندب، سرزمینی محاصره‌ناشدنی است. اما اقتدارِ بیرونی، بی‌مهارِ شبکه‌های رانت و بی‌مقابله با تورم‌های تصنعی و بانک‌های سرکش که بارِ سنگین را بر دوشِ مستضعفان می‌نهند، به کمال نمی‌رسد. دستگاهِ قضا نیز موظف است با قاطعیتِ تمام، با وطن‌فروشانی که پالسِ ضعف به دشمن می‌فرستند، برخورد کند؛ چرا که تسامح در برابرِ خیانت، خودِ خیانت به امت است.

فرجامِ سخن

ما ملتِ امام حسین (ع) هستیم و با هیچ طاغوتی بیعت نخواهیم کرد. حضورِ پرشورِ مردمی، همه‌پرسیِ مقاومت بود که مسیرِ پیروزی را هموار ساخت. تا آن دم که خونِ شهدا جاری است و خطِ سرخِ کربلا برقرار، این امت میدان را خالی نخواهد کرد. ایستادگی، میراثِ جریانی است که شهادت را افتخار می‌داند و پیروزی را وعده‌ی محتومِ پروردگار. ما تا ظهورِ منجیِ کائنات (عج)، بر این مسیرِ استقامت، استوار خواهیم ماند.

علی شکی؛ تحلیلگرِ ارشدِ سیاسی و اجتماعیِ جبهه‌ مقاومت