به گزارش پیک شهر، خبر رفتنت، شهرام عزیز، تلخ و سنگین بود. باورش سخت است که دیگر قرار نیست در جمع‌های رسانه‌ای ببینیمت، صدایت را بشنویم و از آن برخوردهای گرم و صمیمانه‌ات بهره‌مند شویم.

در روزگاری که گاهی هیاهو جای انسانیت را می‌گیرد و رقابت‌ها، رفاقت‌ها را کمرنگ می‌کند، تو از آن آدم‌هایی بودی که اخلاق را فراموش نمی‌کردی. متخلق به نیک‌خویی بودی، مهربانی را بی‌منت نثار دیگران می‌کردی و معرفت را نه در حرف، که در رفتار و منش خود معنا می‌بخشیدی.

اهالی رسانه خوب می‌دانند که ارزش آدم‌ها فقط به قلم و نوشته و جایگاهشان نیست؛ گاهی یک لبخند، یک احوالپرسی صمیمانه، یک دست رفاقت و یک رفتار از سر بزرگواری، بیش از هزاران کلمه در خاطرها می‌ماند. تو از همین جنس بودی، شهرام جان.

رفتی، اما خاطره خوش‌رفتاری‌هایت، مهربانی‌هایت و آن مرام دوست‌داشتنی‌ات در میان دوستان و همکارانت باقی خواهد ماند. شاید بیماری جسمت را خسته کرده باشد، اما نام نیک و یاد خوش آدم‌هایی چون تو، به این آسانی‌ها از ذهن و دل‌ها پاک نمی‌شود. چه حیف که فرصت رفاقت با تو کوتاه ماند و چه افسوس که باید از این پس، نامت را در خاطره‌ها جست‌وجو کنیم.

شهرام عزیز، آرام بخواب؛ تو سهم خودت را از مهربانی در این دنیا ادا کردی و حالا سهم ما از تو، دلتنگی است و یادآوری خاطراتی که با لبخند و بغض همراه خواهند بود. روحت شاد و یادت تا همیشه گرامی.

تسلیت به خانواده محترم فهیمی و همه دوستان و همکاران رسانه‌ای که امروز جای خالی مردی از جنس رفاقت را احساس می‌کنند.

حسین قربانی؛ رفیق قدیمی