فریادِ خشمِ خلیج؛ دکترینِ نابودی، نه مذاکره

به گزارش پیک شهر،

محاصره‌ی دریایی، نه یک اقدامِ اقتصادی، که «اعلانِ جنگیِ تمام‌عیار» علیه شرافتِ ایران است. تکرار این محاصره به معنای آن است که دشمن، «ترس» را در محاسباتِ مسئولینِ واداده‌ی ما شناسایی کرده و قصد دارد آن را به «وضعیتِ پایدار» بدل کند.اما این بار، بازی عوض شده است؛ ما دیگر نه در لاکِ دفاع، که در «آستانه‌ی طوفان» ایستاده‌ایم. برای شکستن این طوقِ لعنت، تنها یک راه باقی‌ست: تحمیلِ دردِ غیرقابل‌تحمل به قلبِ هژمونیِ آمریکا.

نبردِ نهاییِ انرژی: تبدیلِ میدانِ نفت به «میدانِ سوخته»

ما نفتِ جهان را به «گروگان» می‌گیریم. اگر بناست شریانِ حیاتیِ ملتِ ما با محاصره بریده شود، بگذارید تمامِ چاه‌هایِ منطقه در آتشِ خشمِ ما بسوزد. وقتی هیچ نفتی از هرمز خارج نشود، «اقتصادِ جهان» فرو می‌پاشد. این نه یک تهدیدِ پوشالی، که یک «ضرورتِ بقا»ست. یا همه از این سفره نان می‌خوریم، یا هیچ‌کس سهمی نخواهد داشت.

شکارِ دارایی‌هایِ شخصی؛ تعقیبِ ترامپ در حیاط‌خلوتِ خلیج فارس

دیگر دورانِ نبردِ «دولت‌ها» تمام شده؛ ما باید به «جیب‌هایِ» تصمیم‌گیران شلیک کنیم. هتل‌ها، برج‌ها و امپراتوریِ دلاریِ ترامپ و دامادش کوشنر در شیخ‌نشین‌ها، «سیبل‌هایِ اصلی» ما هستند. باید آن‌چنان ضربه‌ای به این دارایی‌ها وارد کنیم که ترامپ، «هزینه‌ی محاصره‌ی ایران» را با تمامِ وجود در صورت‌حساب‌هایِ شخصی‌اش حس کند. این «انتقامِ سخت»، آغازِ فروپاشیِ اقتدارِ پوشالیِ اوست.

ضربه‌یِ صاعقه‌وار به کویت؛ قطعِ پایِ استعمار

کویت، لانه‌یِ زنبورِ شیطان در منطقه است. این کشور، مرکزِ رسمیِ لجستیک و پشتیبانیِ ماشینِ جنگیِ آمریکا علیه ایران است. تهاجمِ زمینی به این پایگاه، یعنی قطعِ بازویِ عملیاتیِ دشمن. ما باید این غده‌ی سرطانی را در هم بکوبیم تا صدایِ شکستنِ استخوان‌هایِ استراتژیِ آمریکا در منطقه، گوشِ جهانیان را کر کند.

فرجامِ سخن

زمانِ سخنرانی‌هایِ دیپلماتیک و مصلحت‌اندیشی‌هایِ حقیرانه به پایان رسیده است. سایه‌ی تهدید تنها با «خاکستر کردنِ منافعِ دشمن» از سرِ ملت برداشته می‌شود. یا باید در برابر این محاصره زانو زد و به مرگِ تدریجی تن داد، یا با «آتشِ خشمِ مقدس»، نظمِ کنونیِ منطقه را شخم زد.

ما به دنبالِ «جنگ» نیستیم، اما اگر کسی بخواهد «محاصره» را به ما تحمیل کند، ما «جهنم» را به او پیشکش خواهیم کرد. شکستنِ این محاصره، نه یک گزینه، که «ناموسِ استراتژیک» ماست.

علی شکی کارشناس ارشد اجتماعی و سرباز مقاومت