تعویق انتخابات شوراها؛ بلاتکلیفی که مدیریت شهری را فلج کرد

به گزارش پیک شهر، تعویق برگزاری انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا، اگرچه بر اساس مصوبه شورای عالی امنیت ملی و به دلیل شرایط جنگی قابل درک بود، اما اکنون ، به یک «بلاتکلیفی فرسایشی» برای شهرها و روستاهای کشور تبدیل شده است. مشکل اصلی اینجاست که هیچ‌کس، حتی مدیران شهری، نمی‌داند این دوره مدیریت شهری تا چه زمانی ادامه خواهد داشت. این ابهام، خود به یک بحران مدیریتی تبدیل شده است.

در تهران و سایر کلان‌شهرهای ایران، شهرداران و مدیران شهری عملاً جرأت آغاز پروژه‌های جدید عمرانی را ندارند. دلیل روشن است: پروژه‌های شهری معمولاً زمان بر هستند و نیازمند برنامه‌ریزی بلندمدت، تأمین بودجه پایدار و حمایت سیاسی از سوی شورای شهر هستند. اما وقتی معلوم نیست شورای فعلی تا کی بر سر کار است و آیا شورای بعدی از این پروژه‌ها حمایت می‌کند یا نه، هیچ مدیری ریسک آغاز یک پروژه بزرگ را نمی‌پذیرد. نتیجه این شده که چرخ توسعه شهری کند شده و کارها به تعویق می‌افتد.

از سوی دیگر، مردم نیز ضرر می‌کنند. شوراهای شهر، نزدیک‌ترین نهاد به زندگی روزمره مردم هستند؛ از حمل‌ونقل عمومی و عمران شهری گرفته تا نظارت بر خدمات شهر. وقتی این نهاد در بلاتکلیفی به سر می‌برد، نظارت مردمی بر عملکرد مدیران شهری عملاً تضعیف می‌شود. مدیرانی که می‌دانند ممکن است دوره‌شان زودتر یا دیرتر از حد انتظار تمام شود، نه انگیزه کافی برای پروژه‌های بلندمدت دارند و نه ترس کافی از پاسخگویی به رأی‌دهندگان. این یعنی هم «انگیزه» و هم «پاسخگویی» آسیب می‌بیند.

نکته مهم این است که این انتقاد، به معنای زیر سؤال بردن مصوبه شورای عالی امنیت ملی نیست. شرایط جنگ و تدبیر امنیتی، تصمیم به تأخیر انتخابات را توجیه می‌کرد و این قابل احترام است. اما اکنون با ثبات نسبی که در شهر ها ایجاد شده و امنیت برگزاری انتخابات هم قابل تامین می باشد ؛ وقت آن رسیده که تاریخ دقیق برگزاری انتخابات شوراها اعلام شود. هر هفته تأخیر در این اعلام، به ضرر مردم و توسعه شهرهاست.

راه‌حل ساده است: شورای عالی امنیت ملی یا وزارت کشور باید تاریخ قطعی برگزاری انتخابات را اعلام کنند. با اعلام تاریخ مشخص، هم تکلیف مدیران شهری روشن می‌شود و هم مردم می‌دانند چه زمانی می‌توانند دوباره در سرنوشت محله خود نقش داشته باشند. بلاتکلیفی، بدترین حالت ممکن است؛ از جنگ هم بدتر، چون آرام و بی‌صدا، همه چیز را از درون می‌پوساند.